Kim jesteśmy i dokąd zmierzamy...

Nie umiem malować, śpiewać, pisać wierszy - moje życie jest zwykłe, ale wypowiadając każdego dnia Akt oddania się Matce Bożej w niewolę miłości, zawierzam swoje życie Niepokalanej. Ufam, że jestem jej Pomocnikiem nie tylko wtedy, gdy ja tego chcę, ale zawsze gdy Maryja tego chce.

Moja „przygoda” z PMK rozpoczęła się od pomocy księżom w czasie rekolekcji dla młodszych dzieci w Bąblinie i Czmońcu. Później zaczęłam się przyglądać grupie rodziców PMK i zachęcona przez ks. Piotra pojechałam z moimi dziećmi na rekolekcje rodzinne Pomocników do Bąblina.

W późniejszym czasie dołączył do mnie mąż. W następnych latach z utęsknieniem oczekiwałam na wspólne wyjazdy, Msze święte i spotkania wspólnotowe. W czasie wakacji „ładowałam akumulatory” na cały rok.

Rekolekcje i dni skupienia prowadzone przez Księdza Rafała wzbogacały i poszerzały moją wiarę. Oddanie się Matce Bożej w Stoczku Warmińskim było dla mnie wielkim przeżyciem.

         W roku 2018 odnowiłam oddanie się Matce Bożej po 33 dniach bardzo głębokiego i osobistego przygotowania się do tego aktu. Było to bardzo wzruszające przeżycie. Akt oddania się Matce Bożej odmawiam codziennie, czuje Jej stałą obecność, zawierzam i oddaję Jej wszystkie sprawy. Zrozumiałam również, że za pośrednictwem Maryi oddaję się Jezusowi Chrystusowi dla dobra Kościoła (dla jego wolności).

Jako mała cząstka żywego Kościoła, czuję się za niego odpowiedzialny. Wsłuchując się w głos Prymasa Tysiąclecia chcę z nim razem wzrastać w duchu Bożym. Chcę, jak wskazywał nam młodym Ojciec Święty Jan Paweł II – czuwać! A wszystko to przez wstawiennictwo Maryi, naszej Matki.

Zadając pytanie „W czym pomóc?”, nie spodziewałam się prośby o napisanie świadectwa i to jeszcze przeze mnie - osoby, która bardziej działa niż pisze mądre rzeczy. Dlaczego jestem Pomocnikiem Matki Kościoła? Najchętniej odpowiedziałoby się tak jak dziecko: Bo tak i już! Bo jak komuś jest dobrze być przytulonym do Matczynego serca, to dlaczego miałby tworzyć rozprawkę argumentując, dlaczego właśnie ten Ruch z Maryją na czele? Najpierw był w PMK brat, potem rodzice i na końcu ja… i tak już zostało –  wszyscy jesteśmy złączeni z ruchem PMK. Będąc uczestnikiem rekolekcji dla dzieci, nie uświadamiałam sobie dlaczego i po co, ale czułam, że to jest dobre. Dopiero jako animator uświadomiłam sobie, że idąc za Maryją czynimy dobre rzeczy w Kościele, bo to właśnie Ona i tylko Ona najlepiej uczy, jak działać podążając za Chrystusem. 

         Przyglądając się postawie Maryi, szczególnie w Jej relacji z Elżbietą, cały czas uczę się, jak pomagać mając Chrystusa w sercu… I co chwilę powraca pytanie „W czym mogę pomóc?”, a potem nie pozostaje nic innego jak swoimi umiejętnościami organizacyjnymi uzupełniać wspaniałe talenty i dary innych osób ze wspólnoty, tak by czynić dobre rzeczy na chwałę Pana Boga, przez ręce Maryi.

Pragnę od Maryi uczyć się kochać i służyć Bogu, zgodnie ze słowami Matki Bożej: „Zróbcie wszystko cokolwiek Wam powie”. Chcę naśladować Niepokalaną czyniąc to czego oczekuje ode mnie Pan.

Poznańska, młodzieżowa, bardzo liczna grupa PMK zaistniała w roku 1990 przy parafii Bogurodzicy Maryi na Starym Żegrzu. Dzięki naszym dzieciom, my rodzice, staliśmy się Pomocnikami. Już po roku wspólnych spotkań, razem z naszymi dziećmi wyjechaliśmy na pierwsze wspólne letnie rekolekcje nad jezioro Łódzko – Dymaczewskie.

Tak zaczęły się spotkania formacyjne osób chcących być Pomocnikami, pod czułym okiem i sercem naszej Matki Bożej i Jezusa. I trwa to już 29 lat.

         Staliśmy się niewolnikami Matki Bożej. Należeć do niej to najlepsza rzecz na świecie (jak mówi klasyk). Każdy Pomocnik w grupie posługuje innym charyzmatem: Ksiądz Rafał – ogromna wiedza, serdeczność, pogoda ducha, chęć do niesienia pomocy i służba Bogu i ludziom. Grażynka – chodzące dobro, pokój, miłość, radość mimo doskwierającego bólu: każdy może na Nią liczyć. Inni Pomocnicy to postawa zaangażowania się w głęboką modlitwę, wspieranie dobrym słowem, niesienie pomocy bliźnim, animacja muzyczna na Mszach świętych, oraz – przede wszystkim – pomaganie Matce Bożej w Jej posłudze niesienia pomocy Chrystusowi, Kościołowi i Narodowi.

         Pomocników spotkałam w trudnym momencie mojego życia, niemalże bez nadziei na życie i właśnie wtedy otrzymałam prezent: drugą szansę, to jest możliwość powrotu do Pana Boga i umocnienie w wierze. Spotkałam ludzi serdecznych, przyjacielskich, śpieszących z pomocą, pełnych miłości. Ludzka natura dojrzewa jak owoc. Dziś wiem, że to co się wówczas działo dobrego w moim życiu, działo się przez serce Matki Bożej, która zaopiekowała się mną w dniu Chrztu Świętego, który otrzymałam w Sanktuarium Narodzenia NMP w Tulcach. Wiem, że Maryja prowadzi mnie do Jezusa każdego dnia.

         Pragniemy przygotowywać dla Niej i Jej Syna piękniejący kościół w Ludomach, jako dar naszej wdzięczności za przeżyte lata pod Jej nieustającą opieką, z prośbą o dalsze błogosławieństwo Jej Syna dla nas i dla bliskich naszych. Dziś młodych trudniej zaprosić, zainteresować, ale warto szukać tego, co ma być dobrym miejscem zakotwiczenia. Harmonia i pokój serca może procentować dobrą radością. Być może powiedzenie „Dobrze że jesteś!” wzbudzi zdziwienie i zainteresowanie. Dlaczego ja?

Do PMK trafiłem poprzez córkę, która była animatorką grupy młodzieży PMK przy parafii na Żegrzu. W sierpniu 1993 córka namówiła nas na wspólne rekolekcje rodziców i animatorów PMK w Cichowie. Mówiła, że będzie las, jezioro, ciekawi ludzie. Rzeczywiście to wszystko było, ale zaskoczony zostałem tym obliczem katolicyzmu, jaki tam zobaczyłem: był to katolicyzm radosny, otwarty, można było przedstawić swoje wątpliwości i podyskutować na każdy temat. Było to dla mnie coś zupełnie nowego. Żona potem uczestniczyła w spotkaniach grupy rodziców, ja byłem chyba dwa może trzy razy w Czmońcu, przy tworzeniu tam ośrodka PMK. W rekolekcjach letnich zacząłem uczestniczyć w 2002 roku (rekolekcje w Straszynie k. Gdańska). Od tego czasu brałem udział w spotkaniach grupy Rodziców PMK. Zdałem sobie sprawę, że katolikiem jestem tylko formalnie. Moja dotychczasowa wiara, jak i wiedza religijna, były bardzo powierzchowne, oparte o tradycję wyniesioną z rodzinnego domu i lekcji religii w czasach szkolnych.

W PMK spotkałem się z innym, pogłębionym podejściem do wiary, co spowodowało refleksję nad moim dotychczasowym życiem i stosunkiem do Boga. Zacząłem się starać, aby regularnie uczestniczyć w katechezach naszej grupy, brać udział w rekolekcjach, dniach skupienia itp. Udział w zajęciach formacyjnych pomógł mi zrozumieć, co jest w życiu ważne i ile ja osobiście zawdzięczam Bogu i Maryi.

         Od dzieciństwa żywiłem wielką cześć dla Matki Bożej. Wielokrotnie zwracałem się do Niej z prośbą o pomoc i uważam, że pomogła mi w rozwiązaniu wielu trudnych spraw, czy to w szkole, na studiach, czy później w sprawach zawodowych i życiu. Stąd ukierunkowanie Pomocników na Maryję jako Matkę Kościoła, bardzo mi odpowiada i cieszę się, że znalazłem się w tym ruchu.

         Zachętą do uczestniczenia w życiu naszej grupy jest znakomita atmosfera, jaka panuje w grupie i na spotkaniach, a także wiedza, osobowość oraz sposób prowadzenia zajęć przez Księdza Moderatora. Osobiście uważam, że spotkałem w grupie Rodziców PMK sympatycznych, wartościowych ludzi. Lubię spotykać się z nimi i dobrze się wśród nich czuję.

Zaprosiła mnie do PMK przed dziewięcioma laty moja serdeczna koleżanka Maryna i jestem jej za to wdzięczna. Pierwsze nasze Msze święte, pierwsze konferencje, dyskusje, rekolekcje to najsilniejsze wspomnienie. Równie silne jak wiadomość o katastrofie smoleńskiej, która dopadła nas w czasie rekolekcji w Zaborówcu.

        Wyjazdy na rekolekcje były też dla mnie okazją do włączenia w naszą wspólnotę moich wnuków i jestem szczęśliwa, że chłopcy nadal modlą się i uczestniczą w różnych nabożeństwach z własnej inicjatywy. Dobry przykład nie idzie na marne.

         Dziś myślę, że moja droga do Pana Boga bez Pomocników i bez Matki Bożej byłaby uboższa i trudniejsza, bo łatwiej jest przebijać się przez własne ograniczenia gdy ma się oparcie w ludziach szlachetnych i otwartych, których tutaj spotkałam.

         Powtarzam wszystkim swoim znajomym, też niewierzącym, że garstka Pomocników, w większości emerytów, uratowała Kościół w Ludomach gdy w tym samym czasie w różnych miejscach Europy kościoły są zamykane i niszczone. Z opieką Maryi wszystko się uda.

Poznałem ludzi żyjących normalnie, bez uniesień i wizji (z małymi wyjątkami 😊), ale rzetelnie przestrzegających na co dzień katolickiej moralności i praktycznie religijnych. Co mam na myśli? Otóż grupa Pomocników spotyka się dwa razy w miesiącu (raz na Mszy Św., raz na spotkaniu formacyjnym), gdzie panuje atmosfera przepełniona życzliwością i duchem wspólnoty. Piękne - prawda ? Ale pierwszą niezwykłością jest to, że „spotkanie wspólnotowe” nie kończy się – trwa, jest stałe. Ta niezwykła atmosfera wspólnoty, przeniesiona jest na całość naszego życia towarzyskiego, zawodowego i społecznego. To sprawiło całkowitą przemianę w moim życiu, taką dogłębną, gdzie Maryja towarzyszy w każdej chwili. Chyba sami Pomocnicy nie zdają sobie sprawy, że są świadectwem dla świata.

Kościół.

         Drugą niezwykłością jest silny akcent postawiony na formację. Można powiedzieć, że katecheza trwa stale, poszerza nasze horyzonty, pozwala na katolicką interpretację rzeczywistości, oraz osadzenia całości życia w perspektywie zbawienia. Łatwo wyobrazić sobie, że to „wywraca życie do góry nogami” i w istocie tak jest. Jestem częścią Kościoła w każdej chwili😊. Piękne !

Owoc, dzieło.

         Trzecią niezwykłością, wynikającą zapewne z dwóch poprzednich, jest dzieło remontu kościoła w Ludomach. Sądzę, że gdyby nie było przedsięwzięcia remontu kościoła, byłoby inne, trudne do określenia, ale byłoby. Dlaczego tak sądzę? Pomocnicy Matki Kościoła są Ruchem Katolickim zdolnym do szaleństwa dla Maryi. Prawdziwym i jedynym powodem remontu kościoła jest miłość! Miłość do Boga, Maryi i Kościoła, a tego nauczyli mnie Pomocnicy Matki Kościoła.

Po kilkunastu latach życia we wspólnocie PMK, czuję się człowiekiem całkowicie przemienionym duchowo, religijnie, społecznie. Prawdziwa łaska… Chwała Panu!

Niewola.

         Niewola jest czwartą niezwykłością którą odnajduję w Ruchu PMK. Oczywiście niewola miłości do Matki Kościoła, za wolność Kościoła w Polsce i w świecie. Dzisiaj bardziej rozumiem sens niewoli, wiem że nie jest to aktem czy porywem chwili, ale trwaniem, wzrastaniem, dyspozycją siebie, mimo że towarzyszy mi przekonanie o własnej ułomności.

 Dziękuję Jezusowi za tę drogę do zbawienia. Dziękuję za Miłość!

Do grupy Pomocników Matki Kościoła należymy już 29 lat. Do tego Ruchu wciągnęły nas nasze dzieci. Na początku pomagaliśmy przy przygotowywaniu posiłków na rekolekcjach i dniach skupienia dla młodzieży. Potem stopniowo sami zaangażowaliśmy się w ten Ruch i poprzez wieloletnią formacje, dni skupienia i letnie rekolekcje pogłębialiśmy nasze relacje z Bogiem i Maryją. Maryja uczy nas swoją postawą słuchać, ufać, wielbić i służyć Jezusowi oraz bliźnim. My jako Pomocnicy Matki Kościoła chcemy pomagać Maryi w drodze do zbawienia nas oraz innych ludzi. Chcemy jak Maryja pomagać Chrystusowi, Kościołowi i Narodowi.